….Έφτασα κατα τις 07.00 το πρωί στο Χειρουργείο…ο Διευθυντής ήταν ήδη εκεί..
Κάπνιζε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο κ όλα έδειχναν ότι ΔΕΝ Είχε Κοιμηθεί ούτε λεπτό…

Μιλούσε στο τηλ κ Φώναζε να Έρθουν στο γραφείο του Αναισθησιολόγοι…Καρδιοχειρουργοί…Αγγειοχειρουργοί….Παιδοχειρουργοί κ Όποια Ειδικότητα θα μπορούσε να Βοηθήσει στο Χ/Ο Που θα Έκανε….

Εγώ φοιτήτρια …Χωμένη σε μιαν Άκρη να μην πολυφαίνομαι κ το μονο που Είχα στο Μυαλο μου ήταν πως θα Κατάφερνα να Μπω στο Χ/Ο Του….Να Δω τον Θρύλο να Ζωγραφιζει …
Να Αρπάξουν τα Μάτια κ τα Αυτιά μου Όσα Περισσότερα Μπορουσαν απο τον Δάσκαλο….Ακόμη κ σ αυτό Πόσο Μακρυα Από Αυτον ήμουν….

Εγώ έπαιζα με τις Σκέψεις κ Αυτός Είχε Μαζέψει Περιπου 20 Γιατρούς κ σαν Στρατηγός Ζωγράφιζε Ανατομικά Στοιχεία σε κολλες Α4 κ Αφού Χώρισε Χειρουργούς κ Νοσηλευτές σε Ομάδες Άρχισε να Εξηγεί Ποιά Ομάδα θα Μπει Πότε ..Που κ με Ποιόν Τροπο στο Μικρό Σωματάκι του Νίκου….

Ο Νίκος Λοιπόν ….12Ετών…την προηγούμενη το Απόγευμα Έπαιζε με τους Φιλους του σε ένα γιαπί κάπου στην Λαρισα κ για κακή του Τυχη Έπεσε κ Διαπέρασε το σώμα του—απο Καρωτιδα μεχρι Αορτή–ενας Αιχμηρότατος Σωλήνας….
Δεν θέλω να Αναφερθώ σε Άλλες Περιγραφες της Βλάβης κ του Τραύματος……

Άρχισε η Μεγάλη Περιπέτεια του…Απο νοσοκομειο σε νοσοκομειο…..Λαρισα….Κατερινη….Αχεπα….Μεχρι που Σχεδόν με τις Τελευταίες του Αναπνοές τον Έφεραν μέσα στην Νυχτα στο Παπανικολάου…

ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ….Αν ΔΕΝ Μπορουσε να τον Σώσει ο Σπύρου τοτε ΔΕΝ μπορούσε Κανεις….Κ ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ Η ΑΛΗΘΕΙΑ…..

Ο Διευθυντής Λοιπον Χωρίς Αλλη Σκέψη Έφτασε κ Αυτός Μέσα στην Νύχτα για να Κάνει Αυτο που του Έλεγε η συνείδηση του.

ΤΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΗΣΕ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 15 ΜΕ 20 ΩΡΕΣ….Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΗ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ….
ΤΟ ΠΑΙΔΙ «»ΕΦΥΓΕ» 3 ΦΟΡΕΣ Κ ΤΟ ΕΠΑΝΕΦΕΡΑΝ ΑΛΛΕΣ ΤΟΣΕΣ…

Ο ΣΠΥΡΟΥ ΜΕ ΑΛΛΟΙΩΜΕΝΟ ΑΠΟ ΘΥΜΟ ΠΡΌΣΩΠΟ ΑΛΑ ΑΠΟΛΥΤΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΕΝΟΣ ΦΩΝΑΖΕ Κ ΕΒΡΙΖΕ…»»»ΟΧΙ ΡΕ Π@@@Η….ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΠΑΡΕΙΣ ΤΟ ΠΑΙΔΙ…»»»….

Η ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΑΡΟ….ΤΟΝ ΕΙΧΕ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ…
ΤΟΝ ΕΒΡΙΖΕ Κ ΤΟΝ ΕΦΤΥΝΕ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ….
Η ΜΑΧΗ ΣΤΑ ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΑ ΑΛΩΝΙΑ….
Κ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΟΙ ΗΧΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΑ Κ ΟΙ ΦΩΝΕΣ ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ……

ΔΕΝ ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΑΣ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΑΚΟΜΗ Κ ΑΝ ΕΙΧΕ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΤΟ ΩΡΑΡΙΟ ΜΑΣ….ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ…ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ….

ΞΗΜΕΡΩΜΑΤΑ ΠΙΑ…ΚΑΤΑΚΟΠΟΙ ΟΛΟΙ ΜΑΣ…ΜΟΛΙΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ….

ΠΗΓΑΜΕ ΟΛΟΙ ΒΟΥΒΟΙ ΣΤΑ ΑΠΟΔΥΤΗΡΙΑ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΣΤΟΛΕΣ…ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΜΑΣ ΡΟΥΧΑ Κ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ….
Κ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΕΦΕΥΓΕ ΑΚΟΜΗ….
ΟΛΟΙ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΤΟΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΝΑ ΝΤΥΘΕΙ Κ ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ…ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ ΟΛΟΙ…

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΗΤΑΝ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΖΗΣΕΙ…..
ΟΛΟΣ Ο ΟΡΟΦΟΣ ΗΤΑΝ ΓΕΜΑΤΟΣ ΚΟΣΜΟ….ΑΣΘΕΝΕΙΣ…ΣΥΝΟΔΟΙ…ΚΑΜΕΡΕΣ…ΑΣΧΕΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ….

Κ ΞΑΦΝΙΚΑ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΜΙΑ ΝΕΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΟΡΘΙΑ…ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΟ ΠΡΗΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΚΛΑΜΜΑ….
ΔΕΝ ΕΙΠΕ ΤΙΠΟΤΑ….ΜΑΣ ΠΛΗΣΙΑΣΕ….ΠΗΓΕ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ….ΔΕΝ ΤΟΥ ΜΙΛΗΣΕ…
Η ΣΙΩΠΗ ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΜΑΧΑΙΡΙ…..

ΕΠΕΣΕ ΣΤΑ ΓΟΝΑΤΑ ΤΗΣ Κ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΦΙΛΑΕΙ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ….
ΟΧΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ…..ΤΟΥ ΦΙΛΟΥΣΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ Κ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΨΕΛΛΙΣΕΙ ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΟ ‘»ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ…..ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ….»….

Ο ΝΙΚΟΣ ΕΙΧΕ ΖΗΣΕΙ ΧΑΡΗ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ Κ ΕΙΧΕ Κ ΑΡΙΣΤΗ ΜΕΤΕΓΧΕΙΡΗΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ….

ΕΥΧΟΜΑΙ Κ ΣΗΜΕΡΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΥΓΙΕΣ Κ ΔΥΝΑΤΟ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙ…Κ ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΙ ΠΟΤΕ ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΠΟΥ ΤΟΥ ΧΑΡΙΣΕ Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ……

Για την Μαρία Ρουμελη – Στρατάκη.

Vassiliki Vicky Dimopoulou.

Σήμερα, ο Παναγιώτης Σπύρου, ο άρρωστος οπαδός του συμπολίτη, αρειανακι από κούνια, αν ζουσε, θα γιόρταζε την ονομαστική του εορτή.

Η ζωή στάθηκε σκληρή απέναντι του.
Πολύ σκληρή.

Για τις δεκάδες ζωές που έσωσε, τον ξεπλήρωσε με τον μεγαλύτερο πόνο που μπορεί να δώσει σε έναν άνθρωπο.

Είχα κλάψει μέσα μου και τότε, και σήμερα λύγισα ξανά, διαβάζοντας το κείμενο της Μαρίας.

Παναγιώτη Σπύρου, όπου και να ναι η ψυχούλα σου, Χρόνια σου Πολλά ρε φίλε ….

Αύγουστος 2017
Χρόνια πολλά στους ανθρώπους που αγαπάμε
Και να τους το λέμε, να τους αγκαλιάζουμε, γιατί η πουτανα η ζωή είναι παράξενη και σύντομη, και μία μέρα δεν θα ναι πια εδώ για να μπορούμε να το κάνουμε …..